امید را باور دارم

گاهی انسان آرزوی بازگشت به گذشته خود را دارد. اما اکثر انسان ها معتقدا امکانش نیست. اما من باور دارم که فرصت بازگشت وجود دارد. همین لحظه حاضر شاید آرزوی برآورده شدن بازگشت ما به این لحظه بوده باشد!

این باور اهمیت لحظه حاضر را دو چندان می کند. شاید که من آرزوی بازگشت به این لحظات را داشتم و اکنون برآورده شده باشد. پس نباید غافل باشم و دوباره به شکل نامطلوب ازش استفاده کنم. این زمان و بهتر است گفت لحظه یک شانس برای جبران اشتباهاتی است که من آرزوی نادیده گرفته شدن، اتفاق نیافتادن و … را در موردش داشتم و اکنون برآورده شده.

اینجاست که احساس لذت برآورده شدن چنین آرزویی و اینکه اکنون فرصت رقم زدن حوادث به گونه مطلوب تری را داریم نمایان می شود. احساسی که من نامش را امید گذاشتم و شاید حقیقتاً معنای امید همین باور باشد.