حبس نفس، قوزک اول …

برای آنان که با اصول تیر اندازی آشنا هستند کشیدن قوزک اول یک واژه تکراری اما پر استرس است. پس از کشیدن قوزک اول تنها چند لحظه شانس شلیک گلوله وجود دارد و غیر این صورت حبس بلند مدت نفس موجب اختلال در نشانه روی میشود و باید از نو پنج عمل انگشت روی ماشه را انجام داد.

اوایل فکر میکردم لحظه تیراندازی، خصوصا در همین چند ثانیه تمام حواس انسان به شلیک گلوله و سیبل خواهد بود و غیر این صورت تیر به خطا خواهد رفت. اما الان متوجه شده ام که حتی در همین چند لحظه کلیدی هم میتوان به چیز دیگری فکر کرد و تیر را درست به وسط سیبل روانه کرد!

بعد از تکرار این مسئله برای چند بار فهمیدم تصادفی در کار نیست. خصوصا که من در اون لحظه درست حس آرامشی را به دست آوردم که مدیون فکری بودم که از سرم گذراندم. حالا دیگر برای من قوزک اول یک لحظه کوتاه نیست که یک عمر فرصت تفکر است. تفکر به همه کارهای کرده و نکرده ام و فشردن ماشه و رها شدن گلوله پیش چشمانم آن قدر آرام است که حتی پیش از شنیدن صدای گلوله لرزش سیبل در اثر برخورد گلوله را با چشمان خود مشاهده میکنم!

یادم هست چند وقت پیش در شبکه چهار تصویری نشان میداد و میگفت حشرات اینطور آهسته تصاویر را مشاهده میکنند. شاید تعجب کنید اگر بگم من هم لحظه شلیک گلوله همه چیز اطراف خود را آهسته مشاهده میکنم، گذر زمان واقعا کند میشود و بعد از شنیدن صدای شلیک دوباره همه چیز عادی میشود!

افتخار میکنم جزو تیراندازهای برتر تیپ هوابرد هستم اما خوشحال نیستم که توانایی این را دارم که با همان گلوله اول دشمن را از پا در آورم!

کاشکی انسانی که روبروی من است از من ماهرتر باشد و من با ده ها و صد ها گلوله هم نتوانم جان انسان دیگری را ازش بگیرم!