امید و امید …

این فال نیست. هر شعر حافظ در هر زمان صد پند داره برای هر کس به هر حال و احوالی. فالی نیست، نصیحت هست که باید همیشه سرلوحه کار قرار داد… تلاش و تلاش … امید و امید … حتما به هر چیزی دست خواهیم یافت. مگر ندانیم چیست دست یافتن…

ز در درآ و شبستان ما منور کن
هوای مجلس روحانيان معطر کن

اگر فقيه نصيحت کند که عشق مباز
پياله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن

به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان
بيا بيا و تماشای طاق و منظر کنً

ستاره شب هجران نمی‌فشاند نور
به بام قصر برآ و چراغ مه برکن

بگو به خازن جنت که خاک اين مجلس
به تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن

از اين مزوجه و خرقه نيک در تنگم
به يک کرشمه صوفی وشم قلندر کن

چو شاهدان چمن زيردست حسن تواند
کرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن

فضول نفس حکايت بسی کند ساقی
تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن

حجاب ديده ادراک شد شعاع جمال
بيا و خرگه خورشيد را منور کن

طمع به قند وصال تو حد ما نبود
حوالتم به لب لعل همچو شکر کن

لب پياله ببوس آنگهی به مستان ده
بدين دقيقه دماغ معاشران تر کن

پس از ملازمت عيش و عشق مه رويان
ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن

One thought on “امید و امید …”

  1. متعهد

    《 إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئات》
    قطعا خوبی ها، بدی ها را از بین می برد.
    سوره هود آیه ۱۱۴
    گذشت بهترین ویژگی برای انسان های موفق است.

Comments are closed.